ديشب خواب ديدم دارم ازين دنيا مي رم.

ترك كردن جسم درد نداشت اما ترس چرا بيشتر به خاطر غافلگيرانه بودن و حسرت بار بودنش. باورم نمي شد وقتش رسيده و با دهاني كه باز نمي شد تمنا مي كردم كه بيشتر بمونم اما اين صدا طنين انداز بود كه لايستخرون ساعة و لايستقدمون

* امروز سي و يكم خرداده روزيكه آقا مرتضاي ما آمد تا شهرمون رو رنگ و بوي بهشت بده

آقا مرتضي! وقتي واقعا وقتش برسه به نظرت اينجا به خاكم مي سپارند يا تو قبرستان مرده ها؟

اگه همين جوري بگذره كه ...

به تو هم مي گن برادر، همه چيز كه فقط جور كردن سفر جنوب نيست من براي سفر ديگري نگرانم

برات حمد مي خونم برام حمد بخون خودشون يادمون دادند اگر براي مرده اي حمد خوندين و زنده شد تعجب نكنيد برام حمد بخون از مرده بودن خسته ام، مي ترسم بميرم بي آنكه طعم زنده بودن رو چشيده باشم

برام حمد بخون خودت خسته نميشي ازينكه اين مرده متحرك مي ياد تو جمع شما، مرده بين زنده ها آزاردهنده ست، مشمئزكننده ست، مي دونم، ولي آخه كجا برم؟

در حسرت آسمان و بالم مي سوخت

با ياد تو بودم و خيالم مي سوخت

من مرده ميان خاك ها جا ماندم !

اي كاش كمي دلت به حالم مي سوخت